"Tylko Ciebie chcę" - Federico Moccia

Miłość rodzi się sama z siebie.

SPOILERY z poprzedniej części
Step po dwóch latach spędzonych w Nowym Jorku, wraca do Rzymu. Już w samolocie wspomina poprzednie lata. Opowiada swoją historię starszej kobiecie. Budzą się w nim wspomnienia, które przypominają mu ból jaki czuł kiedyś. Podczas podróży poznaje również piękną stewardessę, z którą wdaje się w romans. Jest on jednak krótkotrwały i nic dla chłopaka nie znaczący. Po pewnym czasie tankując w motorze, Step, spotyka Gin, energiczną, szaloną dziewczynę. Zaczyna częściej się z nią spotykać i między obojgiem rodzi się uczucie. Mimo to chłopak nie potrafi zapomnieć o przeszłości, która w pewnym momencie daje mu o sobie znać.

"Nigdy nie wiadomo z jakiej racji przypomina nam się akurat to, a nie coś innego. Pojawia się nagle, ot tak, nie pytając o pozwolenie. I nigdy nie wiesz, kiedy da ci spokój. Jedyne czego możesz być pewnym, to że, niestety, nawiedzi cię ponownie. Ale zazwyczaj to kwestia kilku sekund."

"Trzy metry nad Niebiem" zachwyciły mnie, łącząc w sobie prostote i magię. Z niecierpliwością zabrałam się za "Tylko Ciebie chcę".Od pierwszej strony zostałam wciągnięta w historię, którą kiedyś pokochałam. Tym razem, rzecz dzieje się dwa lata później, przez co ludzie, charaktery i miejsca ewoluowały.
Fabuła po raz kolejny ma w sobie magię. Niezwykły Rzym, barwne postacie i wzruszające fragmenty tworzą kolejny raz powieść, która pozostaje w sercu czytelnika.

"Pocałunek to wszystko. Pocałunek to prawda. Bez nadmiernych wprawek stylistycznych, bez przesadnie zawiłych wygibasów i karkołomnych ewolucji. Naturalny i przez to najpiękniejszy."

Stepa pokochałam już w "TMNN". Nie wiedziałam jednak czy mój stosunek do niego się nie zmieni. Stało się wręcz przeciwnie. Jego cierpienie po śmierci przyjaciela i odrzuceniu przez Babi, udzieliło się również mi. Chciałam by odzyskał swój dawny humor, by znów był starym szczęśliwym Stepem. To się wydarzyło, przynajmniej częściowo, kiedy poznał Gin. Dziewczyna ładna i zgrabna ujęła go jednak swoim charakterem. Poznali się w dość zabawnych okolicznościach. Gin chciała ukraść mu paliwo, przez co zostali umówieni. Step po tym mówił o niej, że jest szalona i niepowtarzalna. Chłopak mimo, iż poznał niezwykłą Ginevre, często rozmyślał o Babi. Ta, choć w powieści nie występowała często, była całkiem inna niż w poprzedniej części. Jak kiedyś wzbudzała sympatię, teraz odrzucała swoim zachowaniem. Została wyuzdana i nieszczera.
W "Tylko Ciebie chcę" powraca także Pallina. Kolejna osoba, która przeżyła tragedię. Jej chłopak zginął, a przyjaciółka opuściła. Dziewczyna mimo cierpienia, często pokazywała dawną, szaloną twarz. Bywały jednak również momenty, które ją załamywały.

"Kiedy kończy się miłość, można spodziewać się wszystkiego poza odpowiedzią na pytanie 'dlaczego?'"

Narracja jest pierwszoosobowa ze strony Stepa i momentami Gin. Trzecioosobowa za to ze strony Babi, Gabrieli i ojca dziewczyn. Język pisarza nie uległ zmianie. Dalej zachwyca, wzrusza i wywołuje w czytelniku różne emocje.

"Kiedy sobie ciebie przypomnę, wystarczy pomyśleć, że cię nie ma, że cierpię nadaremnie, bo wiem, ja to wiem, że już nie wrócisz."

Po przeczytaniu "Tylko Ciebie chcę", przez parę dni nie potrafiłam skupić się na innej lekturze. Zachwycił mnie wspomniany już język pisarza, przedstawienie świata i bohaterów, a także historia. Polecam tę książkę każdemu. Jest to naprawdę idealna lektura.

EKRANIZACJA:

Za mną również ekranizacje obu części w hiszpańskiej wersji. Oglądałam je po przeczytaniu "Tylko Ciebie chcę" przez co wspomnienia były świeże i filmy wzbudziły we mnie więcej emocji. W oko wpadli mi świetni aktorzy odgrywający główne role. Podobała mi się także ich gra. W pamięci zostały mi jeszcze obrazy, które były ukazane w filmach. Muszę też przyznać, że obie części po prostu 'przeryczałam'. Ekranizacje zawładnęły moim sercem. I dla fanów historii - polecam gorąco!

"Józefina" - Sandra Gulland

"Historia to uzgodniony zestaw kłamstw."

1 część trylogii.

Historia w szkole nigdy nie była moim ulubionym przedmiotem, tak samo jak nie interesowała mnie postać Napoleona Bonaparte. Jednak uwielbiam powieści historyczne, w których znajduje się ziarno prawdy i być może to skłoniło mnie do sięgnięcia po  "Józefinę".

Opowieść zaczyna sie w 1777 roku, w dniu czternastych urodzin Róży. Dziewczyna martwi się brakiem meża i boi, że będzie już za stara by go znaleźć. Daje namówić się służącej Mimi do pójścia do wróżbitki, otoczonej złą sławą kobiety. U niej dowaiduje się, iż jej życie może diametralnie się zmienić. Zamyślona wraca do domu, w którym zostaje ukarana za zbliżanie się do złej kobiety.

Dawny Paryż, życie szlachciców, wielkie wojny to rzeczy, które pisarka przedstawiła  barwnie i zaskakująco. Poznajemy historię Róży-Jozefiny od czternastego roku życia. Jako, że fabuła oparta jest na faktach wszystkie zdarzenia śledzi się z wypiekami na twarzy. Opisanie życia dziewczyny musiało być czasochłonnym zajęciem, bo w książce nie brakuje  szczegółów.  Nie mogę potwierdzić czy tak było w rzeczywistości,  jednak sama jestem w stanie uwierzyć w opowieść Sandry Gulland. Kolejna rzecz to przedstawienie Paryża. Ukazany nam jest  jako miasto pełne przepychu, w którym liczą się tylko pieniądze i pozycja społeczna. W mieście wybuchają bunty, ludzie zaczynają być więzieni i zaczyna się prawdziwa walka z prawem. Paryż z  roku na rok się jednak zmienia. Poprzez różne wydarzenia, poznajemy mężczyzn, obecnych w życiu Jóżefiny. Z jednymi łączyło ją więcej, z innymi mniej. Piękna milość jaką autorka opisała pozostaje w pamięci czytelnika na długo.

"Drogi Dzienniczku. Rozważam swoje grzechy z sercem przepełnionym skruchą. Zgrzeszyłam myślą, snuciem płochych marzeń, wyobrażaniem sobie różnych wspaniałości. Zgrzeszyłam próżnością, bo przeglądałam się w stawie. Zgrzeszyłam spaniem z rękami pod kołdrą. Zapisałam. Atrament wysechł. Teraz muszę szybko zamknąć dziennik. Nie potrafię nawet znieść widoku tych słów."

Kim byla Józefina? Historyczną postacią, żoną Napoleona Bonaparte. Była jednak również kimś więcej. Tytułowa kobieta wiele w życiu przeszła. Z rodzinnej miejscowości została wysłana do Paryża, by poślubić mężczyznę, którego nie znala. W dodatku ów mężczyzna sprawił jej wiele cierpienia. Z początku jedyną  jej radością była dwójka dzieci  Eugeniusz i Hostensja. Potem jednak zaczęła uczestniczyć w wystawnych przyjęciach i poznawać nowych ludzi. Niestety nadeszła wojna, która przyniosła Róży jeszcze więcej zmartwień. Bohaterka należy do tych, które szybko zdobywają sympatie, a każda jej tragedia porusza czytelnika.
Sandra Gulland przedstawia nam również wielu mężczyzn. Z kilkoma bardzo się zżyłam i uważnie śledziłam ich losy. Bywali jednak tacy, którzy swoim postępowaniem budzili we mnie odrazę. Takim bohaterem był na przykład pierwszy maż Józefiny - Aleksander. Postrzegałam go jako człowieka, dla którego ważne są tylko pieniądze i seks. Na szczęście  kobieta nie była od niego zależna i w niesprzyjających okolicznościach, gdy mąż nie był dla niej oparciem, znalazła kogoś kogo szczerze pokochała nie tylko ona, ale również ja.
Nie są to jednak jedyne postaci w powieści. Poznać można także zabawną Teresę, czy Eugeniusza i Hortensję. Jednak żeby to zrobić trzeba zagłębić się  w lekturę.

Autorka opisuje wszystkie wydarzenia ze strony głównej bohaterki. Czaruje czytelnika swoim pięknym stylem i niezwykłą wiedzą o XVIII wieku. Sandra Gulland wykonała świetną robotę pisząc "Józefinę".

Okładka jest niesamowicie piękna, a dzięki formie pamiętnikowej i dogodnej czcionce, powieść czyta się naprawdę szybko.

"Józefina" to powieść o kobiecie, która musiała radzić sobie w kryzysowych sytuacjach. Róża jest idealnym przykładem dla każdej z nas.
Książka jest dla tych, którzy poszukują wiary we własne możliwości, dla lubiących powieści historyczne, ale również dla tych, co chcieliby przeczytać zabawną, piękną lekturę o życiu niesamowitej kobiety.

"Zakochana w mroku" - Franny Billingsley

"Czymże jest miłość bez cierpienia, Briony bez bagien, a ja bez "Zakochanej.."?

Briony Larkin, osiemnastoletnia mieszkanka Bagnisk chce zostać powieszona. Obwinia się o śmierć macochy i nie potrafi z tym żyć. Twierdzi również, że jest wiedźmą i poczuwa się do każdej tragedii. Pewnego dnia poznaje Eldrica, złotowłosego chłopca. Od początku zarzeka się, że to nie będzie jak w książkach: wielka historia miłosna i się w nim nie zakocha. Przypomina także, że nie jest zdolna do żadnych uczuć. Czy aby na pewno?

Bagna. Magiczne, niemal piękne, zachwycające i uzależniające. Takie były dla Briony. Dziewczyna kilkakrotnie próbowała o nich zapomnieć, jednak zawsze wracały we wspomnieniach. Główna bohaterka kochała bagna. Starała się o nich nie myśleć, lecz uzależniła się jak nałogowiec. Najważniejszy punkt historii. Można stwierdzić, że dziwny, ale to właśnie dzięki niemu fabuła była wyjątkowa i niepowtarzalna. Bagna stworzyły przepiękną i wciągającą aurę przez którą ciężko było odłożyć książkę na bok. Historia tak porusza czytelnikiem, że ten myśli tylko o niej. Pisarka wyczarowała świat, w którym ja i wiele innych moli jeszcze nie byliśmy. Świat, z którego nie potrafiłam wyjść. Wsiąknęłam i zostałam na zawsze. Uzależniłam się tak jak Briony uzależniła się od bagien. Zakochałam się w mokradłach, trzęsawiskach, grzęzawiskach czy mieliznach. Dla osoby, która książki jeszcze nie czytała może się to wydawać inne, lecz  w powieści te wszystkie miejsca były przedstawione inaczej niż w rzeczywistości przez co mam do nich taki stosunek.

"Pobolewanie minęło - pobolewanie blizny, bagiennej tęsknoty. Jak cudownie wsączać się, smużyć i ściekać w bagna. Miną więcej niż trzy lata, zanim zapomnę. Gdybym potrafiła kochać, kochałabym bagna."

Zostaje nam przedstawiony lik bohaterów. Niektórych co prawda grających drugie skrzypce, jednak zapadających w pamięci, przez historie z nimi związane.

Dzikie Bagna zamieszkane są przez Niespokojne Duchy Dzieci, Bagnoluda, Trupią Rękę, Dziecię Dzwonu czy Błotnistą Twarz. Najważniejszą bohaterką jest jednak Briony i jej wewnętrzny monolog. Dziewczyna obarcza się winą za całe zło tego świata. Śmierć macochy, spalenie biblioteki czy zwołanie na swoją siostrę Rose, bagiennego kaszlu. Jej postać jest niemalże postacią męczeńską, jednak nie użala się nad sobą jaka to ona  jest biedna, bo boli ją ręka. Wręcz przeciwnie. Każdy ból chce przyjąć na siebie.

Briony mimo tego jak siebie przedstawia, jest bohaterką zabawną, jej teksty zapadają w pamięci na długo. Żywi też głębokie uczucia do bliźniaczej siostry, którą się opiekuje.

Rose za to jest jedną z optymistycznych postaci. Osobiście ją polubiłam i sama martwiłam się o nią, jak o własną siostrę. Dziewczyna była chora i chociaż miała zaburzenia psychiczne to była niezwykle inteligentna.

„Zakochana w mroku” posiada również, jak to większość powieści swojego idealne księcia, Eldrica. Kolejny bohater o złotych włosach, kochany przez wszystkich. Na początku był zbyt wyidealizowany, lecz wiele uczynił bym i do niego poczuła coś na kształt sympatii. Wytworzył także więź między sobą, a Rose, za co zdobył u mnie kolejnego plusa. Bywały jednak takie momenty, w których z moich ust leciały epitety na chłopaka.

" - Twój ojciec mówi, że znasz bagna jak własną kieszeń.

- Mało mnie interesuje własna kieszeń."

Wykorzystując narrację pierwszoosobową Franny Billingsley często używała, wspomnianego przeze mnie wcześniej monologu wewnętrznego. Bohaterka wiele razy zwracała się do siebie i do mnie jednocześnie. Nawiązałyśmy ze sobą nić porozumienia, więź, a to za sprawą niezwykłego języka, jakim posługiwała się pisarka. Dialogi jakie stworzyła były obfite w zabawne jak i wzruszające słowa. Wiele razy miałam ochotę z podziwem ukłonić się talentowi Franny. Ona bawiła się czytelnikiem, zaskakiwała i pozostawiała (przynajmniej mnie) z niewyraźnym wyrazem twarzy. Chciałabym mieć do czynienia z innymi utworami autorki.

"Krojenie samej siebie jest trudniejsze, niżby się mogło wydawać. Skóra nie daje się pokroić jak chleb albo ser. Ciało stawia opór. Jest sprężyste jak skórka grzyba. Docisnęłam nóż. Moja grzybowa skóra odepchnęła ostrze. [...] Rozcięłam grzybową skórę. Nienawiść do samego siebie ma wielką moc: krew wypłynęła, kropelki spadły na sól."

Czymże byłaby "Zakochana w mroku" bez genialnej oprawy graficznej? Okładka przyciąga wzrok. Jest tajemnicza i w zupełności oddaje klimat lektury. Bardzo dobrze również sprawiło się Wydawnictwo. Całość wydanie jest naprawdę dobrej jakości.

Czym została dla mnie "Zakochana w mroku"? Została jedną z tych książek, które zapadną mi w pamięci na wieki. Bardzo mnie poruszyła, mimo, że nie ma w niej jakichś łzawych fragmentów. Jest po prostu magiczna. Styl pisarki, niesamowita historia, wzruszające i zabawne cytaty tworzą coś naprawdę wspaniałego. To historia dla każdego, dlatego polecam Tobie, Tobie i Tobie. Ja ją pokochałam, a wy?

"Tęsknota. Jakie dziwne słowo. Czym ona naprawdę jest? Trudno ją opisać, chociaż wiadomo, że to ona nie pozwala nam zasnąć całą noc.Jest bardziej podstępna niż ból. To podskórny świąd. Leżysz bezsennie po swojej stronie linii, której nie możesz przekraczać, a mrówki świerzbówki żłobią tunele w kościach. Drapiesz się, ale nie możesz ich dosięgnąć."

Za książkę ogromnie dziękuję:

"Cienie na Księżycu" - Zoe Marriott

"Cienie na Księżycu" - Zoe Marriott

Suzume, kilkunastoletnia dziewczyna jest świadkiem morderstwa. Zabito jej ojca i kuzynkę, a jej samej grozi niebezpieczeństwo. Dlatego wraz z matką udają się do innego miasta by zamieszkać z przyjacielem ojca, Terayamą. Po pewnym czasie matka dziewczyny wychodzi za mężczyznę, a wtedy Suzume poznaje prawdę o ojczymie. Do śmierci jej ojca przyczynił się właśnie on. Nastolatka pragnie pomścić śmierć najbliższych. Ucieka więc z domu, planując zemstę, odkrywając w sobie magiczne zdolności i poznając ludzi, którzy zmienią jej świat. Czy plan dziewczyny zakończy się sukcesem?

Co skłoniło mnie do sięgnięcia po „Cienie na Księżycu”? Na pewno Nie opis powieści. Kopciuszek? Księżycowy Książę? Nie przekonywało mnie to. Jednak jak tylko książkę dostałam w swoje ręce, zaczęłam czytać.. Początek jest pełen akcji. Morderstwo, ucieczka.. jednak w ogóle mnie to Nie wciągnęło. Czytałam dalej bez większego oczekiwania, aż do pewnego momentu. Sama Nie wiem, który to był fragment, jednak nagle zaczęłam czytać z przyśpieszonym biciem serca i z rosnącym zaciekawieniem. Fabuła została wzbogacona o nowe rzeczy, bardziej interesujące, momentami mogłabym nawet rzec mrożące krew w żyłach. Najciekawszy wątek jednak i tak zaczął się jak Suzume poczęła planować zemstę. Dla niej musiała zrezygnować z miłości i podjąć trudne decyzje. To Nie było dla dziewczyny proste, ale głęboko wierzyła, że uda jej się pomścić śmierć ojca i kuzynki, jeżeli cała się poświęci dla sprawy.

Suzume bywała w miejscach, które autorka niezwykle barwnie opisała. Akcja toczyła się w Japonii, Kraju Kwitnącej Wiśni, a przynajmniej takie wrażenie miał czytelnik, bo pisarka stworzyła swój fantastyczny świat.

Chciałabym również wspomnieć o jednej rzeczy, a mianowicie o mocy jaką dziewczyna w sobie odkryła. Była tkaczką cieni, potrafiła stworzyć iluzję czegoś, co wiele razy pomagało jej w trudnych sytuacjach. Dodawało to powieści pewnego smaczku i czuć było tę magiczną część.

Kilkunastoletnia Suzume nie od początku wzbudza przychylność czytelnika. W jej życiu dochodzi do tragedii i dziewczyna nie wie jak z tym żyć. W pewnym momencie dochodzi również do samookaleczeń ze strony głównej bohaterki. Z czasem jednak, nabywając nowych doświadczeń, dowiadując się różnych rzeczy, postać staje się silną, zdecydowaną i wierzącą w jedno osobą. W jedno czyli w zemstę.. To główny punkt powieści i na nim najbardziej skupiała się Suzume. Oprócz głównej bohaterki, w powieści przewija się wiele innych postaci. Poznajemy Otiena, chłopca od którego wiele rzeczy w powieści zależy, oddaną i wspierającą Akirę, a także bezlitosnego Terayamą i matkę, która zamiast córki wybrała mężczyznę. Żeby poznać resztę bohaterów trzeba samemu zagłębić się w „Cienie na Księżycu”.

Ciężko mi ocenić język pisarki bo mam wrażenie, że dojrzewał razem z bohaterką. Na początku raziły mnie niektóre błędy stylistyczne, z czasem jednak miałam wrażenie jakby zaczęły zanikać. Pisarka zaczęła tworzyć piękną historię, a Nie tylko ją opisywać. I to dojrzewanie w jakiś sposób również do mnie przemówiło. Zoe Marriott zastosowała narrację pierwszoosobową co bardzo jej się udało. Chociaż czasami bohaterka wydawała się nad sobą użalać, to biorąc pod uwagę wydarzenia, ciężko było jej się dziwić.  Dzięki narracji w pewien sposób zżyłam się z Suzume.

Jedną z rzeczy, które przekonały mnie do przeczytania powieści była okładka. Pionowe, japońskie znaki tworzyły klimat i nastrój, przez który byłam bardziej ciekawa co znajdę w środku książki. Oprawa również mi się podoba. Ładny papier, dobra czcionka i podział lektury na trzy części: Suzume, Rin i Yue.

„Cienie na Księżycu” to trzecia powieść Zoe Marriott. Z ciekawością przeczytałabym dwie poprzednie lektury pisarki. Mam nadzieję, że któreś wydawnictwo zdecyduje się je wydać.

Historia poza czasem i ponad czasem głosi napis na okładce. I zdecydowanie książka Marriott taka jest. Wchłania czytelnika tak, że budząc się z letargu, zauważa ile czasu minęło. Mnie lektura również pochłonęła. Może nie od początku, ale jednak. Co do zakończenia to trochę się na nim zawiodłam. Zdarzyło się coś, czego się spodziewałam, ale myślę, że finał był ciekawy i dobry. Po prostu dobry.

„Cienie na Księżycu” polecam każdej osobie szukającej książki, która przeniesie wszystkich w swój własny magiczny świat.

Za książkę dziękuję serdecznie:

____________________________________
Powróciłam do blogowania. Muszę przyznać, że przez urlop i brak internetu bardzo zaniedbałam recenzje i teraz nie jestem w stanie wszystkiego ogarnąć na raz. Proszę o cierpliwość, powoli będę nadrabiała.

"Dotyk zła" - Alex Kava

Maggie O’Dell – specjalistka od portretów psychologicznych seryjnych morderców pewnego wieczoru dostaje telefon od szefa. Ma przyjechać  do Miasteczka Platte City w Nebrasce i wykonywać swoją pracę, jednak chlebodawca ma wątpliwości czy powinna to przyjąć. Dlaczego? Ponieważ kilka tygodni wcześniej  agentka prowadziła sprawę, która odcisnęła się na jej stanie emocjonalnym. Kobieta jednak jest skora do pracy i po przyjeździe do miasteczka od razu się do niej zabiera. Na miejscu okazuje się, że sprawa jest poważna. Zamordowano dziesięcioletniego chłopca, a szeryf tamtejszej policji Nick Morelli nie ma żadnych dowodów, żadnych podejrzanych, oprócz podobieństwa do mordów popełnionych przez skazanego kilka lat wcześniej Ronalda Jeffreysa.

Powieści od początku towarzyszyły dynamizm i akcja. Coś się działo, nie występowała nuda. Fabułowo książka przypomina thrillery Gerritsen. Morderstwo,  inteligentna kobieta, szeryf policji (przystojny..) to poniekąd coś co już znałam, jednak nie miałam wrażenia jakby to była kopia książek Tess.

„Dotyk Zła” rządził się swoimi własnymi zasadami, akcja była inna, wątki rozplanowane również, nie kierując się szablonem.

Fabuła wciąga czytelnika od początku. Mimo wspomnianego wcześniej porównania przy czytaniu czuć inność i wyjątkowość historii. Fragmenty były bardzo zaskakujące i z chęcią śledziłam dalsze losy bohaterów. Jednak „Dotyk Zła” to nie tylko książka akcji. Jest w niej także ciekawy i dobrze rozbudowany wątek miłosny. I ten jest jedną z lepszych rzeczy. Nie było sztucznego słodzenia, miłości od pierwszego wejrzenia i żałosnych ochów i achów co dodatkowo podnosi poprzeczkę powieści.

Maggie O’Dell przypominała mi bohaterkę książek Gerritsen, Maure Isles. Jednak jakby się przypatrzeć była całkiem inna.

Piękna, zamężna kobieta, która zwraca uwagę mężczyzn jednak nie daje ponieść się emocjom. Praktyczna i zaradna w swojej pracy, jednocześnie będąc wrażliwą. Mimo, iż parę tygodni wcześniej, prowadząc inną sprawę, spotkała ją krzywda, która odcisnęła się na jej psychice, nie zrezygnowała z zawodu. Postać, z którą od początku czujemy więź, tzw. nić porozumienia. Losy Maggie śledzimy z zaciekawieniem i przyjemnością. W moim wypadku trochę inaczej było z Nickiem Morelli.

Nick chciał się odciąć od ojca, który zdobył wiele uznania za swoją pracę, pracę szeryfa. Chciał pokazać, że jest równie dobry, jednak czasami ukazywał jedynie jak jest niedoświadczony. Dodatkowo zgubiła go pewność siebie względem kobiet. Poznając Maggie myślał, że ta ulegnie jego urokowi, przez co zachowywał się dość ofiarnie. Na szczęście z czasem zrozumiał pewne rzeczy i stał się lepszym szeryfem dążącym i odkrywającym prawdę.

Bohaterowie się zmieniają. Pod koniec nie są już tacy jak na początku, ewoluują, ukazują nam swoje słabe i mocne strony i wzbudzają przychylność czytelników. Są jednak i Ci, co swoim zachowaniem irytują. Na szczęście to postaci drugoplanowe.

Jeżeli chodzi o styl to tak jak wspominałam wcześniej, on również przywodzi mi na myśl Tess Gerritsen jednak to raczej przez podobieństwa w fabule.

Alex  Kava pisze lekko i przejrzyście. Nie posługuje się pięknymi cytatami, nie czaruje słowem, ona po prostu opowiada. Trochę mi to przeszkadzało. W pewnych sytuacjach historia aż się prosiła by użyć efektywnych określeń, które wycisnęłyby łzy z czytelnika. Dostajemy jednak tylko chłodny opis wydarzeń. Chociaż prowadząc narrację trzecioosobową, Kava wnika w umysły bohaterów, nie można oczekiwać wzruszeń.

„Dotyk zła” jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki, więc być może w jej kolejnych książkach jest całkiem inaczej.

Patrząc na okładkę „Dotyku zła” nie ma żadnego: ‘wow’, jednak nie czuje się też niesmaku. Okładka po prostu jest. Zwykła, prosta, nie wzbudzająca żadnych większych emocji i nie odnosząca się do historii. Reszta wydania jest na plus. Czcionka dzięki, której czytanie jest szybsze i wygodniejsze i  okładka (od strony technicznej), która się nie odkleja.

Książka bardzo mi się podobała, ale. No właśnie jest to małe ale. Czegoś mi brakowało. Finał był świetny. Zostawia pytanie na ustach czytelnika i pewne oczekiwanie, dozę niepewności, co bardzo lubię, więc nie chodzi o zakończenie. Akcja również była dopracowana. No ale co z emocjami? Było ich mnóstwo, naturalnie, lecz zabrakło wspomnianego przeze mnie wcześniej wzruszenia. Takiej bomby, dzięki której zapamiętałabym lekturę na bardzo długo. Mimo to z pewnością przeczytam jeszcze wiele książek Alex Kavy, a i być może z czasem przejrzę i tą.

Polecam szczególnie fanom thrillerów, również tych z wątkiem miłosnym. Polecam także fanom Gerritsen, bo porównania znikąd się nie biorą.

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu

Szybka informacja

Nie, nie zaginęłam. Nie, nie porzuciłam bloga. Owszem, od połowy czerwca jestem na wakacjach. Owszem, zostałam bez internetu. Kiedy wracam? W połowie lipca, pod koniec? Nie jestem pewna. Jednak z ręką na sercu obiecuję i zarzekam: w sierpniu wszystko nadrobię! Książek przeczytałam masę, recenzji mam parę zaczętych, jednak nie mam jak i kiedy tego dodać. Bardzo, bardzo przepraszam że długo się nie odzywałam. Blogerów, czytelników mojego bloga, przypadkowych zaglądaczy i Wydawnictwa. Czekajcie jednak na mój powrót.
I życzę wszystkim urlopowiczom udanych, słonecznych wakacji i mocnej, brazowiutkiej opalenizny!
Niech słońce wam sprzyja!

Ps: wracam się opalać :p

Cykl z Tiffany

" Historia Tiffany Cullen - Aby na pewno"

Część 1 


Rozdział 5 



Następne dni minęły w zadziwiająco szybkiej równowadze. Carlisle dogadał się z Samem, z niepowodzeniem chcąc zawrzeć umowę o dawnych warunkach. Zaś przed Tiffani stało wielkie wyzwanie. Miała bowiem dokończyć wraz z Alice ostatnią klasę w liceum w Forks. 
- Ostatni raz w szkole byłam chyba ze 150 lat temu – zaśmiała się Tiffani, siedząc w swoim pokoju po turecku naprzeciwko Belli. 
Obiecała Alice, że na dwa dni przed oficjalnym rozpoczęciem roku pozwoli jej się zabrać na zakupy. Tymczasem dziewczyna, uzbrojona w grzebień i z tuzin spinek w kieszeniach starej kamizelki Emmeta próbowała zrobić fantazyjny warkocz Tiffani. 
- Mama zazwyczaj robiła mi dobierano – wspomniała siostrzenica doktora, prostując się, chcąc, by Alice nie musiała zbytnio wirować- nie znosiłam panny McGinnes, która była moją guwernantką … Rzecz jasna mama chciała sama się mną zajmować, ale dziadek strasznie jej to utrudniał … 
- Lubisz kolorowe czasopisma ?- spytała Bella , biorąc do ręki jedną z gazet, które leżały na stosiku pufy Tiffani- ja je bardzo lubię przeglądać … Charlie nie znosił, gdy mama, schowana za jakąś damulką w kreacji poniżej pasa, jak to określał, potakiwała, a on nakręcał się i dawał z siebie wszystko … 
- Pewnie jest mało wylewny?- spytała nowa Cullenówna, a żona Edwarda przytaknęła. 
- Mama nawet tak postępuje z Philem, ale on ma więcej cierpliwości … - tu Bella zamyśliła się- Tiffani, czy chciałabyś poznać mojego tatę? 
Alice syknęła, bo jej „podopieczna” aż podskoczyła, czego skutkiem kilka pasm włosów wyskoczyło spod ciasno opinających gustowny warkocz spinek. 
- No pewnie- siostrzenica Carlisle’a była rozpromieniona- uwielbiam nawiązywać nowe kontakty … a wujek wspominał, że twój tata jest bardzo fajny … 
Alice zacmokała, a Bella nagle sobie coś przypomniała. Swój serdeczny palec położyła na ustach, by po chwili nieco przygasnąć. Następnie przejechała dłonią po czole i nie patrzyła na Tiffani, która od razu to zauważyła. 
- Alice?- oczy siostrzenicy doktora powędrowały w górę- chodzi o to, czy będę w stanie zapanować nad pragnieniem ? 
- Tiffani, skarbie, wiem, że to może być dla ciebie zbyt nowe- zaczęła z troską w głosie ukochana Jaspera, a jej nowa siostra powstrzymała chichot. 
- Co jest ?- Alice miała dość wiercenia się dziewczyny, która nagle zerwała się, czego efektem warkocz nieco się rozplótł, wzięła się pod boki i powiedziała z rozbawieniem: 
- Kochanie, nie musisz się martwić, mam to opanowane … 
- Jak?- Alice była zaskoczona-przecież przebywając tyle czasu na Alasce … 
- Widocznie Carlisle ci nie powiedział- Tiffani usiadła na pufie, strącając magazyny- nie mieszkałam teraz na Alasce, tylko u pewnej śmiertelniczki, u której wynajmowałam pokój. Rzecz jasna jakoś mi szło, poza tym pracowałam w barze nieopodal … A jako Nowonarodzona rok po przemianie ukazałam się swojemu dziadkowi … Rzecz jasna znów chciał, żebym z nim zamieszkała i się zgodziłam … Był miły, zapewne bym mu się znów podporządkowała, ale potem znikłam i już do samej śmierci mnie nie zobaczył … 
- Ale- tu wtrąciła się Bella – nie wydało mu się to dziwne, wiedząc że nie żyjesz? 
- Dziadek nie widział ani krwi, ani sztyletu- wyjaśniła Tiffani- Carlisle o wszystko zadbał … po prostu znikłam … a potem się znów pojawiłam … W ciągu tych dwustu lat przebywałam w wielu miejscach na świecie, podróżowałam nawet z wujkiem, ale do pewnego czasu … On zawsze zadawał sobie wiele trudu, by mnie odszukać, ale ja na nowo budziłam się do życia i kreowałam się twórczo … 
- Malując ?- podchwyciła Bella, a Tiffani skinęła głową. Dziewczyna zsunęła nogę na posadzkę, bo zrobiło jej się niewygodnie, siedząc z nogami na pufie i ciągnęła: 
- Raz chciałam być nauczycielką, innym razem studentką … Carlisle mi niczego nie zabraniał, ale obawiał się, że przestanę się kontrolować – tu westchnęła- on zawsze był taki nadopiekuńczy, a ja inaczej to pojmowałam … po prostu czasem przesadzał … raz zdecydował się zamieszkać bliżej, bo twierdził, że źle się odżywiam i gustuję w … jeżach … 
Bella zaśmiała się razem z Tiffani, a Alice założyła ramiona na piersiach. 
-Z twojej głowy to absolutne pandorum- stwierdziła, po czy machnęła ręką- ale przed szkołą zrobię cię na bóstwo … Rosalie pomoże mi ciebie umalować … 
- Co?!- Tiffani aż spadła, po czym wstała i powiedziała z wysiłkiem: 
- Ja się nie maluję … Nie lubię … 
- Zadziwiasz mnie, dziewczyno- Alice wywróciła do góry oczami, po czym powiedziała, marząc: 
- Do twoich jasnych włosów ładnie by wyglądała zieleń … Pożyczę ci moją turkusową bluzeczkę z ładnie haftowanym kołnierzykiem … 
- Wykluczone- Tiffani pokręciła głową, a ukochana Jazza ciągnęła: 
- Może uwzględnimy tonację różu … Podkradniemy Rose trochę cieni z jej prywatnej kosmetyczki … 
Nie skończyła, gdyż dostała poduszką. Spojrzała wściekła na siostrzenicę doktora, ale ta stała za blisko, by w nią rzucić, zresztą bezradnie rozłożyła ręce. Tymczasem ktoś zachichotał. Bella założyła ręce do tyłu, a Alice schyliła się po przedmiot jej wesołości. Nie zdążyła jednak się odegrać, gdyż żona Edwarda dała skok w bok, a Tiffani zrobiła skok w tył, znajdując kryjówkę za biurkiem i nieco robiąc bałaganu na podłodze. 
- Esme będzie niepocieszona- powiedziała, co Alice dało zachęty. Zgrabnym piruetem już była przy dziewczynie i chciała ją znokautować poduszką, ale Tiffani odbiła ją ramieniem i … 
- Alice !- ktoś przebił rzecz buntu szybkim ciosem i po chwili latały pierze. 
Winowajczyni zbladła, a Tiffani z Bellą zaczęły chichotać. 
- Sorry, Emmet !- Alice też się roześmiała, po czym zdjęła poduszkę z ręki brata. 
- Nie chcę uchodzić za kurczaka, zwłaszcza, gdy jeszcze mamy lato- odrzekł z udawanym oburzeniem- a takiego załatwię wam zimą, gdy z dostawą będzie trudniej … 
- To wina Tiffani- Alice poprawiła swoją fryzurę- chciałam zrobić ją na bóstwo, a ona wolała rzucać się poduszkami … 
- A propo ciebie, skarbie- tu spojrzał z uśmiechem na siostrzenicę doktora- Carlisle dzwoni na twoją komórkę, która wibruje na stole w kuchni od najmniej dwóch minut … 
- Kurka wodna !- Tiffani podskoczyła i szybko znalazła się na dole. 
- A mówiłem o kurczaku- Emmet rozłożył „bezradnie” ręce, a Alice dała mu sójkę w bok. 
-- 
- Wujku, to ty ?- Tiffani zdążyła drugą wolną ręką rozplątać włosy, które opadły kurtyną po pas, lekko się kręcąc- tak dobrze cię słyszę … 
- Co porabiacie? – spytał Carlisle, szukając długopisu w biurku, w gabinecie. 
- Alice próbowała mnie uczesać, ale … zgubiła gdzieś wenę- skłamała dziewczyna, za co dostała poduszką od wściekłej siostry. 
- Spytaj o Charliego !- dodała szeptem Bella , siedząc po drugiej stronie stołu. 
- Wujku, mam sprawę- powiedziała Tiffani, siadając na oparciu kanapy- myślałam z Bells odwiedzić jej tatę … 
Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. Po chwili Carlisle spytał: 
- Jesteś pewna, że zdołasz nad sobą zapanować ? 
- Na pewno – powiedziała z uczuciem dziewczyna- możesz mi zaufać … 
- Ufam ci, Tiffy – odrzekł wujek, uśmiechając się, a jego ręka zacisnęła się pewniej na słuchawce szpitalnej, przez co sygnet nieco zaczął go uwierać na palcu- poradzisz sobie, na pewno … 
- Dzięki- siostrzenica doktora również się rozpromieniła- to pa, ! 
Gdy Carlisle się rozłączył, Alice spytała , mając cel tylko na jednym- na plastikowych torbach- A nasze zakupy ? 
- Przełożymy na jutro- powiedziała Tiffani, po czym podbiegła i dała jej całusa w policzek- wierzę w twoją inicjatywę … 
-Tak, jak we włosy- mruknęła Alice, po czym strzepnęła resztki ozdobnych gumek na posadzkę. 

-- 

- Nadal masz problem ?- spytała Bella, czesząc włosy, które sięgały jej pasa. 
Tiffani nie mogła zdecydować, czy włożyć bluzkę niebieską czy turkusową. Dziewczyna brodą przytrzymała jedną część garderoby, drugą niechcący upuściła na podłogę. 
- Na kompleksy Volturich- syknęła, po czym ładna niebieska bluzeczka również znalazła się tam, gdzie siostrzenica doktora by sobie nie życzyła. 
- Pomogę ci- żona Edwarda szybko podniosła rzecz i powiedziała: 
- Jaki miałaś kolor oczu jako człowiek ? 
- Błękitne- odparła Tiffani, ale szybko dodała: 
- Matka jednak jak na złość, ubierała mnie we wszystko odcienie zieleni … Dlatego nie skorzystałam z rady Alice … Mam dość seledynów i tych innych trawiastych barw … 
Bella zachichotała, po czym dała dziewczynie niebieską bluzeczkę, a ta ją włożyła. Dziś Tiffani miała włosy zaczesane do góry i zawiązane w kucyk, którego długi „ogon” idealnie pasował do jej dżinsowej mini. 
- Lubisz ładnie wyglądać jak Alice- zauważyła Bella z uśmiechem, siadając na krześle obok biurka- idealna kopia naszej siostry … 
- Marzenie- dodała z zamyśleniem Tiffani- Alice ma wrodzoną klasę, ja niestety szybko się potykam o najróżniejsze przedmioty … 
- Ja też to miałam jako śmiertelniczka i chyba nadal mam – westchnęła żona Edwarda, zakładając kolano na kolano. 
- Maskuję to jakoś – wyjaśniła siostrzenica Carlisle’a, po czym nagle spoważniała- Bells, dokąd będzie trwał ten konflikt z wilkołakami ? Wujek mówił, że Ness to idealna partnerka dla niejakiego Jacoba Blacka, że ze względu na nich, jako przyszłą parę miało być wszystko po nowemu … Skąd to nastawienie do nas ? 
- Samowi coś odbiła, jak i całej sforze- matka Renesmee spuściła wzrok- Jake jest mi tak bliski … ta rozłąka to jak niegojąca się rana … 
- Bells, wszystko wróci do normy- Tiffani wzięła ją za ręce i przysunęła do siebie- oni na pewno wszystko przemyślą … 
- Czuję, że Jacob nie chce być taki- wyjaśniła żona Edwarda- ale nie wiem, co go popycha w takiej niechęci … 
Tiffy ułożyła głowę na kolanach przyjaciółki i milczała wraz z nią. 
-- 
- Jesteśmy na miejscu- oznajmiła Bella, po czym pchnęła drzwiczki swojego auta i starając się być ludzka, wyszła z niego tak jak kiedyś. Tiffani zrobiła to samo i po chwili znalazła się przy siostrze. 
- niezły sprint- pochwaliła ją przyjaciółka- no-tu poprawiła swoją gustowną czarną bluzkę- to dom mojego ojca … 
- Ładny- powiedziała Tiffani, rozglądając się dookoła. Budynek pomalowany na biało i z niezwykle rodzinnym klimatem starego kawalera zrobił na niej duże wrażenie. 
Bella podeszła do drzwi, wzięła głęboki wdech i zapukała. 
- Uprzedzałam go, by nic nie kupował do jedzenia- rzuciła półsłówkiem do siostry- ale … 
- Bella ?- drzwi szybko się otworzyły i oczom dziewcząt ukazał się mężczyzna średniego wzrostu o czarnych włosach i tegoż koloru wąsach, o miłej aparycji. 
- Witaj, tato- córka ucałowała Charlie’go w policzek i uśmiechnęła się do niego. 
Ojciec Belii także był zachwycony, po czym zerknął na przyjaciółkę dziewczyny. Podniósł w sekundzie brwi, po czym powiedział: 
- A ty jesteś Tiffani, tak, siostrzenica Carlisle’a? 
- Tak, panie Swan- odpowiedziała z uśmiechem Cullenówna, po czym wręczyła mężczyźnie nieduży rulonik papieru, ozdobiony kokardką- to dla pana. 
- Żaden pan, mów mi Charlile- ojciec Belli machnął ręką i z ciekawością wziął prezent. 
- To twój portret- wyjaśniła Tiffani, zdejmując kurtkę i wieszając ją na wieszaku w przedpokoju- malowałam ze zdjęcia Bells … 
Charlile rozwinął i zacmokał: 
- Masz dziecko talent ! Aaaa- tu się rozejrzał między siostrami- jest z wami moja wnusia ? 
- Nessie została z Edwardem- pospieszyła Bella, po czym dała znak Tiffani i obie weszły do pokoju. 
Po chwili obie jednak stanęły zaskoczone. Cały stół w domu komendanta był zastawiony różnymi rodzaju frykasami domowej roboty, można było tam znaleźć fantazyjne kanapki, dwa rodzaje sałatek, napoje, ciasto … 
- Tato, prosiłam cię- Bella zmarszczyła brwi i pokręciła głową- nie chciałyśmy nic … 
- Ale Tiffani pewnie zgłodnieje- wyjaśnił nieśmiało Charlie, rumieniąc się- siadajcie proszę … 
Bella westchnęła i zajęła miejsce na kanapie. Siostrzenica doktora usiadła obok niej. 
- Tiffy, skarbie, Bells powiedziała mi, że mieszkasz w domu Cullenów- uśmiechnął się komendant- twoi rodzice wyjechali ? 
- Moi rodzice nie żyją- odparła dziewczyna- byłam bardzo malutka … Carlisle to mój jedyny krewny i prawny opiekun … A pojutrze zacznę ostatnią klasę w liceum w Forks … 
- Ooo przykro mi- Charlie posmutniał- a ze szkołą fajna sprawa … I fajnie mieć takiego wujka jak doktor Cullen … Jest świetnym chirurgiem … 
- To prawda- odpowiedziały chórem Tiffani i Bella, po czym zaśmiały się. 
Siostrzenica Carlisle’a sięgnęła po Colę w puszce, a przyjaciółka spojrzała na nią krytycznie. 
- Lubię to jako jedyny z pokarmów wiesz jakich- dodała szeptem, gdy uwagę Charlie’go ponownie pochłonął rysunek. 
Nagle wszyscy się poderwali. Ktoś głośno zapukał w drzwi frontowe. 
- Zaraz wracam- Charlie wstał z fotela i zawołał: 
- Ach, Billy, jak miło cię widzieć ! 
Bella natychmiast się podniosła. Tiffani gwałtownie się odwróciła, a córka komendanta i powiedziała szybko: 
-To ojciec Jacoba, Indianin z plemienia Quiletów … Musimy iść … 
Jej siostra skinęła głową, po czym również wstała. 
Tymczasem Charlie prowadził wózek Billy’’ego, a obok niego szedł wysoki młodzieniec … 
- Tiffani, Bella, chyba jeszcze nie idziecie ?- komendant zrobił smutną minę- miło będzie, jak dotrzymacie nam towarzystwa … 
- tato, musimy iść- odparła szybko Bella, patrząc nerwowo na Indian- Billy wie, że późny wieczór nie jest dobry dla dwóch samotnych dziewcząt … 
- Z wyjątkiem jednej mężatki- dodał z przekąsem Jacob, przejmując od Charlie’go wózek ojca. 
- Jake- upomniał go przyjaciel komendanta- zachowuj się … mamy towarzystwo dwóch dam … 
- Niestety musimy już iść, panie Black- teraz odezwała się Tiffani, ukazując swoją postać. Długie włosy spływały jej po ramieniu aż po pas. 
- Witaj- Billy spojrzał na nią z uśmiechem, ale w jego oczach bił chłód- synu, może jednak przywitasz się z Tracy na odchodnym … Wydaje się być fajną dziewczyną … 
- Jestem Tiffani Cullen- siostrzenica doktora wyciągnęła do wilkołaka rękę, na której widniał złoty pierścionek z zielonym oczkiem. 
Młodzieniec przez chwilę się wahał, oglądając ją od stóp do głów. W końcu jednak coś go przekonało do wampirzycy. 
- Jacob Black- dotknął jej dłoni, lodowatej i jednocześnie twardej- miło mi cię poznać … 
Tymczasem Bella dała znak siostrze i Tiffani przepraszając wszystkich wzrokiem, wyszła wraz z nią z domu Charlie’go. 
- Że też ten wieczór tak się skomplikował- westchnęła żona Edwarda- ale mam … 
- Był świetny- przerwała jej Tiffani- twój tata to świetny gość … I zna się w upodobaniach takiej wampirzycy jak ja … 
- Uważaj, chyba kofeina uderza ci do głowy- Bella zaśmiała się, po czym dziewczęta wsiadły do auta brunetki.

_______________________________________________

W CIĄGU DWÓCH KOLEJNYCH DNI POJAWI SIĘ RECENZJA KSIĄŻKI "DOTYK ZŁA" ALEX KAVA.